De laatste druppels Vlieland, 22 november 2021

Wij houden er van om als we een weekendje weg zijn dat tot de laatste druppel uit te persen… Dus hebben we de laatste veerboot terug naar de wal geboekt en kunnen we nog een hele dag genieten op het eiland.

Vannacht is de lucht schoon gewaaid en zijn de buien overgetrokken. Ons wacht een knisperfrisse ochtend. Na het ontbijt en afrekenen bij het hotel wat kleine boodschappen doen en onze bagage in de kluis bij de veerterminal. Dan fietsen we langs de kerk, die helaas gesloten is en alleen via de grote glazen deuren te bewonderen valt over de Badweg naar ’t strand.

Het is heerlijk aan t strand en we zetten koers naar t oosten. Op het strand ligt een dode meeuw, de gieren van Nederland, zwarte kraaien cirkelen om het karkas. Er zit er eerst één in het lijk te pikken, dan komen er wat meer kijken of er iets te halen valt. Daar komt gedoe over, er wordt gedreigd en lelijk naar elkaar gekrast. “Opkrassen jij, ik was hier eerst.” Er zit al snel een groepje van een stuk of zes kraaien op enige afstand te wachten op hun beurt. Daar zit niet helemaal de parallel met de Afrikaanse savanne, waar gieren met elkaar vechten om de beste toegang tot het vlees maar ook schouder aan schouder zich tegoed doen aan het aas.

We laten de kraaien en de dode meeuw achter ons en lopen verder. Voor ons ligt Terschelling in de zon te baden, op zee een visserskotter uit Urk. Daarachter een groot containerschip dat door de opbouw van de containers op het schip je in eerste instantie een zinsbegoocheling geeft of je naar de skyline van een grote stad zit te kijken. Met de verrekijker erbij zien we wat het echt is.

Na een klein uur wandelen draaien we om, terug naar onze fietsen. We stoppen voor een lunch bij Badhuys. Daar neemt lief een selderijburger en ik een zeewierburger. Het meisje van de bediening presteert het om eerst de drankjes om te wisselen, vervolgens komt ze lief vertellen dat het bijbehorende broodje bij de zeewierburger niet meer voorradig is, dat ze iets anders heeft maar dat het dan niet meer veganistisch is (en dat meldt ze in het Engels). Dan als ze het eten komt serveren krijgt lief ze zeewierburger en ik de selderijburger en is ze bij mij de bijbehorende maïskolf vergeten. Het kan allemaal wel iets beter, al is de smaak van het eten oké.

We hebben nog tijd genoeg en fietsen nog een keer naar de Kroon’s polders. We hebben de vogelkijkhut daar voor ons zelf. Op de achtergrond is de luchtmacht aan het oefenen op de Vliehors. De vogels lijken er aan gewend te zijn, ze foerageren onverstoord door. Alleen bij een paar ongebruikelijk harde korte knallen lopen de inmiddels gearriveerde lepelaars met snelle passen iets verder. We zien naast de lepelaars smienten, fazanten, wintertalingen en heel wat meeuwen. Na ongeveer drie kwartier genieten moeten we toch echt terug. Onze boot vertrekt net voor vijf uur. Als we de boot op gaan geeft Vlieland ons nog een fraai ‘ kom nog eens terug’ boodschap in de vorm van een vlammende zonsondergang. Die boodschap knopen we in onze oren. Het was fijn en zeker voor herhaling vatbaar.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s