Donderdag 16 augustus vertrekken we. Een beetje gehaast, zoals altijd. Dat is niet erg als je met de auto gaat… een kwartier vroeger of later…. maar een vliegtuig, een veerboot of trein wacht niet. Omdat het een verre reis is nemen we een ruime marge voor Schiphol. Ik check de ns-app om te kijken op welk perron we moeten zijn, stappen we toch in de verkeerde trein. Ik dacht dat de trein van 7.27 van het zelfde spoor zou vertrekken als die van 6.27. Maar nee, als wij met enig gehaast (mijn treinpas niet omgezet naar 2de klas, want geen tijd) in de trein op perron 4 stappen, zucht, net gehaald…. twijfel ik toch want trein blijft wat lang staan… zie ik op perron 5 een trein vertrekken en weet dat we toch in die trein hadden moeten zitten….. Fijn begin van de reis 😦 Snel uit de trein naar Haarlem gestapt en wachten op de goede trein. We hebben een overstap op Sloterdijk en volgens de app kunnen we een trein later nemen. Maar we nemen de eerst volgende trein uit Alkmaar, we hebben dan eigenlijk geen goede aansluiting, want 2 minuten overstap… maar we gaan er voor. En het lukt, de aansluiting gehaald, en uiteindelijk met maar 15 minuten vertraging op Schiphol aangekomen. Op Schiphol kunnen we dan ‘rustig’ aan doen.

Het is druk. Maar alles loopt redelijk vlotjes. Bagage inchecken, alles wordt doorgestuurd via Singapore naar Christchurch. Bij de securitycheck staat een man die duidelijk lol in zijn werk heeft. We hoeven onze camera’s e.d.  niet meer uit de rugzak te halen zoals vorige keer…ze hebben nieuwe scanners zegt hij. Je kunt van alles meenemen door de security grapt hij, maar chocolade, vooral die dure, die moet aangegeven worden. Die mag niet mee het land uit. Nee, valt zijn collega hem bij, vooral pure chocolade van 90% … die mag niet door de security. Leuk als iemand zijn serieuze baan met een grap luchtig kan maken. Jammer voor hem hebben wij geen donkere chocolade, anders had ik hem en zijn collega een stuk gegund.

De vlucht naar Singapore is zoals veel vluchten naar de andere kant van de wereld. Lawaaiig, niet slapen, eten, drinken, lezen, film kijken en proberen te slapen wat niet lukt. Licht gebroken komen we aan in Singapore, onze overstap. Op Singapore Airport hebben ze een geweldige service. Je kunt een hotelkamer boeken voor minimaal 6 uur, of in de Airport lounge voor minimaal 3 uur een bed boeken in de nap room. Dat laatste doen we. En binnen een paar minuten ben ik volledig onder zeil, Joep ligt nog even wakker. Voordat ik er erg in heb komt er al iemand op de deur kloppen, onze slaaptijd zit er op.  Dat even bijtanken…heerlijk! Je kunt er ook douchen en iets opgeknapt stappen we het vliegveld weer op. Het is een groot vliegveld, met oa een vlindertuin. Mooi, maar tropisch warm daarbinnen. De opfris van het tukje en de douche is zo weg.

Daarna wordt het een beetje hangen, iets eten en drinken (we hebben nog kaas, brood, sinaasappels en appel van thuis), lezen en dan naar het volgende vliegtuig. 18 augustus landen we in Christchurch. Vorige keer was het een behoorlijk gedoe voordat we door de douane waren. Onze koffers moesten door de scan en we moesten aangeven of we geen vers voedsel en dergelijke mee hadden. Nu mogen we na een eerste korte gesprek aan de hand van ons ingevulde formulier gelijk doorlopen met onze koffers aan de hand. We werden nog wel al lopend gecontroleerd door een beambte met hond… die slaat aan op Joeps tas. Daar hebben de sinaasappelen en kaas ingezeten…. maar die zijn op. Even zo goed knap van zo’n dier dat die dat ruikt na een dag. We hebben geen problemen dus we kunnen door.

We halen de huurauto op en om iets voor elven staan we bij tante Anna voor de deur….alsof we nooit zijn weg geweest. (Vijf jaar geleden zijn we ook bij haar op bezoek geweest aan het eind van onze reis door Nieuw-Zeeland).

De ontvangst is hartelijk… tante Anna is zo blij om ons te zien, en wij haar. 90 jaar is ze nu, en nog zo levendig en fit. Allemaal wat langzamer, maar ze is er en goed bij de pinken.

We zijn wel gaar na weer een lange doorwaakte nacht. Het is zaak om wakker te blijven om niet een flinke jetlag op te lopen. Dus douchen, lunchen, praten met tante Anna, haar dochter Vonne en vriend Geoff die ook langs komen. We maken tante Anna blij met twee blikjes borstbollen (daar heeft ze speciaal om gevraagd) en een prent van de gewelfde stenen brug in Alkmaar. We gaan rond een uur of vier een wandelingetje vlak bij het huis maken, door een klein natuurgebied. We moeten wel. De slaap haalt ons bijna in. Na het avondeten hou ik het echt niet meer, dus om half acht lig ik onder de wol. Exhausted!