Terschelling, 1

Het is een hectische tijd geweest, niet alleen door Corona maar ook door allerlei andere zaken. Daarover schreef ik eerder. Tijd om wat afstand te nemen en één en ander te laten bezinken. Hoewel we net afgelopen vrijdag onze nieuwe camper op hebben gehaald gaan we niet kamperen maar hebben we al in de kerstvakantie een huisje geboekt op Terschelling.

Lief was hier jaren geleden en datzelfde geldt voor mij. Het is meer dan dertig jaar geleden dat ik hier voor het eerst was en sindsdien ook niet weer geweest. Het eiland voelt dan ook als nieuw hoewel de boerderijen en huizen wel vertrouwd eruit zien. We hebben een snoepig klein huisje gehuurd, De Tresk net buiten Lies. We fietsen er zwaar beladen met onze bagage van de veerboot met onze eigen fietsen in een klein half uur naar toe,

Na ons in ons huisje te hebben geïnstalleerd doen we eerst boodschappen bij de Spar in Lies. Grappig is dat, wanneer ik een Spar in ga heb ik een vakantiegevoel. De winkels zijn volgens mij alleen nog in heel kleine dorpen en vooral in vakantie-oorden. Hoewel als ik er over nadenk dan zit er tegenwoordig ook weer een Spar in Alkmaar.

Na het boodschappen doen gaan we nog even met de fiets naar het strand bij Formerum. Lief kan niet zover lopen, hij heeft een klapvoet. Bij mij begint mijn hielspoor weer op te spelen. Kruk en co zullen we maar zeggen ;-).

Op het strand mag hier blijkbaar in de wintermaanden door eilandbewoners met auto’s gereden worden. Iets waar de eilandbewoners in ieder geval in het weekend graag gebruik van maken. Ik vind het bijzonder, je woont in wereld erfgoed en de wadden zijn een bijzonder natuurgebied waar veel bezoekers op afkomen. Maar blijkbaar heb je als eilandbewoner toch het gevoel dat ‘het van jou is’, je gevoel van vrijheid dat je hier met je auto mag rijden of zo waardoor we toch best veel mensen hier met jeeps of andere fourwheeldrives of het strand zien.

We lopen niet zo ver, van de ene strandopgang naar de andere. Bij Formerum is een strandtent open waar we tomatensoep kunnen krijgen, to go natuurlijk want met de Coronamaatregelen helaas nog geen terras. Op de terugweg zien we wat drieteenstrandlopers in de vloedlijn en scholeksters. Één drieteenstrandloper is het ook echt want hij heeft maar één pootje. Hij hinkt en hipt moeizaam tussen zijn soortgenoten, benieuwd of zo’n gehandicapt vogeltje uiteindelijk wel een lang leven beschoren is. Ik vraag het me af.

Drieteenstrandlopers, waarvan één met één pootje….

Rozig van de buitenlucht gaan we na het avondeten en een kopje koffie gaan we op tijd naar bed. Morgen naar West-Terschelling om een wandelgidsje te halen bij de VVV en daarna een wandeling maken bij Noordvaarder.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s