Gisteravond kregen we een mailtje van Wendy van Vision Walks, waar we vandaag een wildsafari bij hebben geboekt. Ze zegt dat ze het weer even wil afwachten om te kijken of het zinvol is om op pad te gaan. Daar krijgen we dan om 8 uur ’s ochtends bericht over. Gedurende de nacht hoost het af en toe, en wij hebben we een hard hoofd in. Maar we krijgen keurig een bericht. Het weer aan de kust zal niet best zijn, maar landinwaarts, waar wij naar toe gaan zal het prima zijn. Ze laat het aan ons over over we de tocht door willen gaan of een refund willen of een andere datum. Nou dan gokken we het er maar op. Morgen wordt niks, en we zullen niet smelten van een paar druppels water (‘we’re not made of sugar’ sms ik haar 😉
Om half tien staat Wendy voor de receptie, en na het oppikken van Mike, een Duitse jongeman verderop in het plaatsje gaan we op pad. Eerst bij de vliegende vossen langs, de vleerhonden die we ook in Sydney al hebben gezien. Het blijft een bijzonder gezicht, die hangende dieren die zich helemaal in hun vleugels kunnen vouwen om als een pakketje ondersteboven aan een boom te hangen

.
Daarna gaan we op zoek naar koala’s. Vlakbij Lismore universiteit weet Wendy een plek waar ze kunnen zitten. De universiteit heeft een speciaal aanplantprogramma van eucalyptusbomen die door de koala’s uit de omgeving  graag gegeten worden. Er zijn wel 200 soorten eucalyptus bomen, en niet alle soorten worden door de koala’s gegeten. Meestal beperken ze zich tot ca. 4 soorten, en dan ook nog per streek verschillend.
Er is een koala opvangcentrum waar zieke koala’s verzorgd worden tot ze beter zijn en terug de natuur in kunnen.  Dus met een beetje geluk vinden we koala’s. En jawel, na enig zoeken vinden we de ‘beertjes’. Zoals Wendy zegt moet je naar een soort van ‘blob’ boven in de boom kijken, want hoewel je dat niet zou zeggen zijn de dieren met hun grijze vacht behoorlijk in schutkleur. Er zit een moeder met jong, of zoals ze hier tegen alle jonge dieren zeggen van buideldieren ‘Joeys’.
Op het hele terrein zien we wel een stuk of drie dieren hoog in de boom. We zien overigens ook regenbooglori’s, aalscholvers, pekaku’s (die hier purple swamphen worden genoemd), een pied butcherbird. Wendy loopt nog even binnen bij het opvangcentrum voor koala’s om met de vrijwilligers daar te praten. Zij ziet veel koala’s, en rapporteert ook wel eens als ze er eentje ziet die ziek is. Ze vertelt later dat iedereen in het opvangcentrum vrijwilliger is, en dat ze bezig zijn om geld bij elkaar te brengen voor een hospitaal. Ze vertelt over een koalajong dat binnengebracht was met vier gebroken poten. Dat één van de vrijwilligers continue met het jong in een soort babydraagzak had rond gelopen zolang zijn poten nog niet geheeld waren. En toen dat het geval was, en hij weer gezond was, was hij uitgezet. Om dan vervolgens binnen een paar maanden weer terug te worden gebracht naar het opvangcentrum met chlamydia, een schimmelziekte waaraan koala’s  lijden en kunnen doodgaan. En dat laatste gebeurde helaas. Het diertje heeft de infectie niet overleefd, en natuurlijk was iedereen daarover zeer ontdaan.

Wendy neemt ons daarna mee naar een andere plek waar een concentratie van koala’s zit. We zien wel vier koala’s in vier verschillende bomen. Mannetjes en vrouwtjes, de laatste ook soms met joey. Wendy vertelt dat de boer wiens land dit is heel erg van koala’s houdt en op advies van het opvangcentrum bepaalde eucalyptusbomen heeft geplant om een goed leefklimaat voor koala’s te scheppen. Ze kent de man en zijn echtgenoot, echt ruige types zegt ze, maar met een softspot voor koala’s.
Dan rijden we door naar de lunchplek in het regenwoud. Een klein stukje regenwoud, Victoria N.P. Er is niemand anders op de lunchplek, dus we hebben het rijk alleen. Terwijl Wendy de lunch uitpakt kijken we een beetje rond. Er klinkt een soort knerpend geluid bij het afdak waar we onder gaan zitten. Wendy denkt dat het een boom is die tegen iets aan schuurt. Ik kijk onder het afdakje en zie dat het geluid afkomstig is van een ruitpython (dat weet ik pas als Wendy het dier determineert) die zich tussen het golfplatendak en de houten legger door probeert te wringen. Dat is een bijzondere gast voor lunch. Het is niet zo’n grote zegt Wendy, zij heeft ze wel van 3 meter gezien. Deze is rond de anderhalve meter. Terwijl wij aan de lunch gaan, kijken we af en toe achterom naar de slang (niet gevaarlijk voor mensen), naar zijn capriolen om zich tussen het dak te wurmen. En dan als de lunch over is, is het dier ineens weg! En geen van ons heeft gezien dat hij verdween… geruisloos weg gekronkeld.
Ik hoor ook vogelgezang dat ik niet kan thuisbrengen…. (bijna niets hier overigens 😉 en ga kijken. Er zitten twee kleine vogeltjes, met wat gekromde snavels zoals van een kolibrie, met een knalrood kopje in de boom naast het afdakje. Ik roep Wendy, die helemaal enthousiast wordt. Wat een mooie vogeltjes…. maar ze weet niet wat voor vogels het zijn. Er komt even later een man aanrijden, die met een grote verrekijker en camera met enorme toeter op zijn borst rondloopt. Wendy schiet hem aan, hij is vast een vogelkenner met zo’n uitrusting. De man denkt dat het een Scarlet honeybird is en als hij de foto ziet bevestigt hij dat, hij heeft die hier nog nooit heeft gezien. Hebben wij toch mooi even mazzel!
Na de lunch gaan we op zoek naar pademelons…. ik had er nog nooit van gehoord, maar het zijn kleine boskangaroes, een aparte ondersoort. Zo groot als een flinke haas, met ongeveer dezelfde kleur, dus flinke schutkleur in het regenwoud. En ze zijn snel en schuw! Of we dus maar heel zachtjes willen doen en liever niet praten.
Het kost even tijd om onze ogen te laten wennen aan het schemerige licht in de ondergroei van het regenwoud. Maar dan zien we toch een paar pademelons. Altijd ver weg, verstild in een beweging, klaar om te vluchten. En dat doen ze dan ook meestal gelijk of na een korte aarzeling. In totaal zien we toch een stuk of vijf, zes van deze kleine diertjes…maar een fatsoenlijke foto heb ik er niet van kunnen maken… te ver weg en te donker voor mijn camera zo op de bodem van het regenwoud.
Na het regenwoud resten ons nog de kangoeroes en wallabies. Wendy weet een plek waar ze 90% kans geeft dat we ze zien. Het is weer een stukje rijden. Ze zitten in de buurt van een paardencentrum, een manege of fokkerij. De meeste boeren zijn niet zo gek op kangoeroes, want ze eten net als het vee gras. In goede tijden is het niet zo’n probleem, maar na deze droge winter (hoewel het dus gisteren en eergisteren flink geregend heeft) is het gras schaars. Boeren kunnen dan volgens Wendy ‘roohunters’ inhuren die de kangoeroes bejagen. Officieel zijn kangoeroes beschermd, maar als ze overlast geven dan kan er blijkbaar vergunning worden afgegeven voor de jacht.
Bij de paardenboerderij stoppen we. Wendy legt uit hoe we kangoeroes het best kunnen benaderen. Als ze rechtop staan moet je stil blijven staan want dan zijn ze alert en kunnen ze er elk moment van tussen hoppen. Pas gaan bewegen als ze weer gaan grazen, en dan liefst een beetje van de zijkant af benaderen.

Op het terrein tussen de paarden en de springtoestellen zitten verschillende kangoeroes. Het is wel een grappig gezicht, de kangoeroes zitten achter draad, alsof ze voelen dat wij daar niet aan voorbij kunnen. En ze zitten tussen hindernissen voor paarden die zij met een flinke sprong waarschijnlijk zo kunnen nemen.
Aan de overkant van de weg zitten ook kangoeroes en wallabies. Wendy heeft ons het verschil uitgelegd, en met goed kijken kunnen we het verschil zien. Wallabies zijn veel kleiner, dat helpt, maar een jonge kangoeroe is ongeveer net zo groot als een volwassen wallaby. Kangoeroes zijn meestal in grotere groepen, wallabies meestal maar met een paar, of solitair. Ze zitten wel vaak vlak bij elkaar, kangoeroes en wallabies. Wendy neemt ons mee naar nog twee andere plekken en dan moeten we toch echt huiswaarts.
Op de terugweg begint het weer te regenen, wij hebben het tijdens de safari droog gehouden. Het was een geweldige dag! Fijn om de dieren zo in hun natuurlijke habitat te zien en er van te kunnen genieten. Op de camping zitten we nog maar net in de camper of het begint opnieuw te regenen en even later onweer.

Terug aan de kust…..  Joep gaat na het eten naar het toilet. Het is inmiddels donker. Ik krijg na ca. 10 minuten een sms, dat hij verdwaald is op de camping en nu in het toilettenblok van het tentenveld zit….. dat is inmiddels de derde keer dat hij volstrekt de verkeerde kant oploopt op deze camping! Het is ook opnieuw gaan onweren, vlak boven ons, dus zit hij het ergste van de bui uit in het toiletblok. Na ca. 20 minuten komt hij volledig natgeregend aan…. lekkere postduif is het ook 😉 morgen landinwaarts.